De diagnose MS te horen krijgen kan best eng zijn. Maar het is altijd makkelijker te accepteren wanneer je er met iemand over kunt praten, zodat je er niet alleen mee blijft zitten. Iedereen doet dit op zijn/haar eigen wijze en moment. Hieronder een paar voorbeelden van jongeren die het op hun eigen manier gedeeld hebben met anderen.

Bram, 17 jaar 
ik heb het mijn beste vriend Nico verteld voordat ik het aan anderen ging vertellen. Zijn reactie hierop gaf me de kracht en de moed om het ook aan anderen te gaan vertellen. Zijn reactie was voor mij erg belangrijk. Waarschijnlijk had het langer geduurd voordat ik het aan anderen durfde te vertellen wanneer zijn reactie anders geweest zou zijn. Nico heb ik het heel aan het begin verteld, dat er waarschijnlijk sprake van MS was naar aanleiding van mijn lichamelijke klachten.

Voordat er een definitieve diagnose was, duurde dit nog drie maanden en Nico was al die tijd op de hoogte, leefde met me mee en hielp me waar hij kon. In aanvang was Nico boos en verdrietig, wij kenden elkaar al vanaf de kleuterschool en waren sinds die tijd goede vrienden van elkaar. Nadat hij zich hervonden had was hij er altijd wanneer ik hem nodig had om te praten of een schouder nodig had om uit te huilen of behoefte had om eens onbehoorlijk te lachen en te vergeten. Samen hebben we ook doorgepraat wanneer ik het tegen andere vrienden zou gaan vertellen.

Miranda, 20 jaar
Toen ik 16 jaar was, kreeg ik de diagnose MS. Al twee jaar had ik allerlei klachten die niemand in aanvang thuis kon brengen, toen dan ook uiteindelijk een zekere diagnose kwam was ik best opgelucht omdat het een naam had gekregen. Ik heb aan mijn leraar op de middelbare school gevraagd of ik een paar minuten iets mocht vertellen voor de klas. Bewust had ik hiervoor gekozen omdat de meeste van mijn vrienden en vriendinnen ook klasgenootjes waren en ik op die manier niet aan iedereen afzonderlijk uit hoefde te gaan leggen wat er aan de hand was. Dit leek mij frustrerend en vermoeiend, ik moest er niet aan denken om 30 keer hetzelfde verhaal af te moeten draaien.

 De paar minuten die ik gevraagd had aan mijn leraar is tenslotte het hele lesuur geworden omdat iedereen wel met vragen zat . Ik heb ze ook meteen uitgelegd dat ik geen behoefte had aan medelijden maar dat ik meer gebaat was betrokken te blijven bij de activiteiten die we altijd met elkaar gedaan hadden. Na schooltijd zijn we met ons allen wat gaan drinken in ons stamcafe omdat sommige vrienden en vriendinnen behoorlijk waren geschrokken.